หลังจากที่ไม่ได้อัพเดต Blog นี้มาเกินหนึ่งปี วันนี้มาบอกว่า นี่จะเป็น Blog สุดท้ายแล้วของที่นี่ เพราะตอนนี้ได้ย้าย Blog ไปที่ www.winelirious.com ซึ่งจะเป็นที่เขียน Blog ใหม่ไปเรื่อยจนกว่าจะไม่มีแรงเขียน และจะเป็น Blog ที่รวมเอา Blog เก่าๆ จากที่นี่ไปรวมไว้ด้วย ซึ่งเขียนมาตรงนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีใครอ่านหรือป่าว แต่อย่างน้อยก็ให้คนที่บังเอิญเข้ามาที่ Blog แห่งนี้ได้รู้ไว้ว่า ถ้าอยากติดตาม Blog ของผมต่อไป ควรจะไปที่ไหน
ถือโอกาสลาเลยนะครับ พบกันที่ Winelirious.com ครับ
โอ้ เป็นข่าวที่ช็อคมาก เพิ่งรู้เมื่อวานนี่เอง ไม่นึกว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ จริงๆ น่าจะประกาศพร้อม Stew ไปเลยดีกว่า 555 แต่เข้าใจว่าคงถึงจุดอิ่มตัวแล้ว จริงๆ แค่ Stew ออกไปก่อน มันก็ไม่ใช่ Delirious? วงเดิมอยู่แล้ว การที่มันไม่เหมือนเดิม ก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เลิกเล่นก็เป็นได้ และตอนนี้ Smith, Stu และ Jon ก็กำลังบุกเบิกงานใหม่กับ CompassionArt อยู่ด้วย เป็นไปได้ว่า การทำงานใหม่ซึ่งก็เกี่ยวข้องกับการทำดนตรีเพื่อช่วยเหลือคนยากจนที่จนมากๆ แต่ไม่ได้ทำในชื่อ Delirious? ก็น่าจะรู้สึกสบายใจกว่า (จริงๆ ก็ไม่อยากเดาอะไรมาก)
อีกเหตุผลของ Smith ก็คล้ายกับ Stew ที่ออกไปก่อน คือ อยากจะอยู่กับครอบครัวมากขึ้น เพราะทำงานกับ CompassionArt คงไม่ต้องไปออกไปทัวร์ตลอดเวลา อาจจะมีบ้าง ปีละไม่กี่ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่คงอยู่ในอังกฤษ อีกอย่างลูกก็โตขึ้นทุกวัน คงจะพาไปทัวร์เรื่อยๆ ไม่ดีแน่ (ดูในรูปสิ ลูกตั้ง 6 คน)
แล้ว Tim ล่ะ จะทำอะไร คาดว่า คงช่วยๆ กันแหล่ะ หรืออาจจะไปดูแลร้าน Purashop ก็เป็นไปได้
แม้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่จะเห็น Delirious? เล่นคอนเสิร์ตอีกแค่ 17 เดือน แต่เชื่อว่าระหว่างนี้ น่าจะได้เห็นอัลบัม Live ชุดสุดท้ายออกในปีหน้าแน่ๆ และน่าจะเป็น Live ที่รวมเพลงฮิตเอาไว้ทั้งหมด และคาดว่าจะเป็นอัลบัม Live ที่ดีที่สุดอีกด้วย
ยังไง Delirious? ก็ยังคงเป็นวงอันดับหนึ่งตลอดกาลในใจผม ที่อยากจะหาวงไหนมาแทนได้
ปลายปีนี้ หรือปีหน้าต้องไปดูคอนเสิร์ตสั่งลาซะหน่อยแล้ว
หลังจากที่ส่งต้นฉบับ BRIDGE Magazine ไปแบบทุลักทุเลสุดๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะช้าอะไรกันขนาดนี้ แต่ละคนติดงานกันแบบต่อเนื่อง ผมเองก็เกือบเอาตัวไม่รอด เหนื่อยสุดๆ เอาละ BRIDGE เล่มใหม่คงคลอดได้ในเร็ววันนี้
เริ่มเดือนใหม่ผมได้งานใหม่เป็นงาน magazine อีก เป็นงานประจำแบบมีเงินเดือน จริงจังมากขึ้น ได้รับมอบหมายให้เป็น Creative Director หน้าที่หลักคือดูแลงานอาร์ตของเล่มโดยการบริหารงานและลงมือจัดหน้าอาร์ตเวิร์คเองด้วย นอกจากนั้นยังรับงานเขียนเล็กๆ น้อย 3 คอลัมน์ในเล่มเดือนกรกฎาคมนี้ เนื่องจากว่าจะต้อง Renovate หนังสือในช่วงนี้ เลยเขียนน้อยหน่อย ไว้อยู่ตัวน่าจะเขียนมากขึ้น
และเนื่องจากว่าตำแหน่งมันลอยๆ อยู่ เลยอาจจะต้องช่วยคิดงานอีกหลายหลาก ทั้ง Event การตลาดและอื่นๆ อีกด้วยมั๊ง 555
ทำงานได้ 3 วันแล้ว แต่เหนื่อยมาก ไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มานานแล้ว แต่ใจก็มีความสุขที่ได้ทำ พระเจ้าอวยพรแบบเหนือความคาดหมายมากๆ โดยการที่เจ้าของหนังสือ เป็น Agency ส่งคนไปเรียนออสเตรเลีย และเป็นโรงเรียนสอนภาษา ทำให้พนักงานจะได้เรียนภาษาฟรี แต่ต้องไปดูว่า Course IELTS จะได้ฟรีด้วยไหม ต้องไปทดสอบก่อน อย่างน้อยได้ส่วนลดเยอะหน่อยก็น่าจะเวิร์ค 555
เขียนแค่นี้ก่อน ง่วงนอนมาก ไว้มาอัพเดตใหม่
นี่เป็นสุดสัปดาห์ที่สุดยอดที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้ เริ่มจากการอ่านหนังสือที่จบไป 2 เล่ม
เล่มแรกคือ "ยุคสุดท้าย : คุณพร้อมหรือยัง" โดย เดวิด สไลเคอร์ ที่มีเนื้อหาพูดถึงการศึกษาพระคัมภีร์เกี่ยวกับยุคสุดท้าย เป็นการนำเสนอมุมมองต่างๆ ที่เกี่ยวกับวาระสุดท้ายของโลกนี้ ซึ่งบรรยายได้น่าสนใจและน่ากลัวพร้อมๆ กัน แต่ก็ยังสอดแทรกความหวังเอาไว้เสมอ เป็นหนังสือที่ให้แรงบันดาลใจที่ดีเล่มหนึ่งแม้ว่า รายละเอียดอาจจะไม่เยอะมาก เพราะผมเองก็อยากรู้อนาคตเหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น อ่านแล้วยิ่งคาใจ อยากหาเล่มอื่นมาอ่านอีก
เล่มที่สองคือ "สู่สงครามสุดท้าย" โดย ริค จอยเนอร์ เนื้อหาเล่มนี้จะต่างออกไป เป็นประสบการณ์ส่วนตัวของผู้เขียนที่เขาเล่าว่า ได้รับนิมิตจากพระเจ้า ให้ไปเห็นการทำสงครามระหว่างคริสเตียนกับซาตาน ในภาพของสงครามจริงๆ เขียนแล้วให้แรงบันดาลใจดีเหมือนกับว่า บางอย่างที่เราเห็นในโลกนี้ว่ายอดเยี่ยม พอไปอยู่ในสวรรค์ กลายเป็นอีกแบบ เหมือนคนหัวแถวในยุคนี้ อาจจะเป็นคนปลายแถวในสวรรค์ คนที่เล็กน้อยในโลกนี้อย่างขอทาน แต่กลับกลายเป็นราชาในสวรรค์ ผมเองก็ไม่อาจบอกได้ว่า ผู้เขียนได้เห็นนิมิตของพระเจ้าจริงๆ ไหม ไม่กล้าตัดสิน แต่อ่านแล้วก็ได้ข้อคิดดี ต้องกลับมาสำรวจตัวเองมากขึ้น
อีกเรื่อง ที่ให้รับแรงบันดาลใจมาก ก็คือ การไป Bible Study กับ Newsong เป็นครั้งแรก ก็เป็นกลุ่มคริสเตียนเล็กๆ ที่มานั่งแชร์ความคิดเห็นเกี่ยวกับพระคัมภีร์กัน วันพุธที่ผ่านมา มีกันหกคน เป็นคนไทย 2 อเมริกา 4 ฮอลแลนด์ 1 และจีนอีก 1 ยังจำชื่อใครไม่ค่อยได้เลย 555 ก็สนุกดี เหมือนคุยกับคนที่มีความคิดคล้ายๆ กัน สามารถพูดได้เต็มที่ เท่าที่ทักษะภาษาของผมจะเอื้ออำนวย รู้สึกว่ามั่วมาก โดยเฉพาะ Tense แต่ก็พอถูไถไปได้ สอบผ่านอยู่เรื่องเดียว คือ สำเนียง ที่อเมริกันจ๋ามาก สงสัยดูหนังซาวด์แทรกมากไปหน่อย และด้วยความที่สมองประมวลผลไม่ทัน ทำให้เราเอ๋อไปเหมือนกัน ในขณะที่น้องคนไทยอีกคนที่ชื่อคริสติน่า (สงสัยจริงๆ ว่าชื่อไทยจริงๆ ชื่ออะไร) สามารถพูดได้คล่องมาก ก็เธอไปเรียนอังกฤษมานี่ เรามันไม่เคยไปไกลกว่าเอเซียอาคะเนย์เลยจะไปสู้ได้ไง 555
ไปแล้วรู้สึกสมองได้ทำงานเต็มที่มาก และเริ่มกลับมามองตัวเองว่ามุมมองเกี่ยวกับพระคัมภีร์เรายังต้องพัฒนาอีกเยอะเลย อีกเรื่องที่ชอบก็คือ การนมัสการ แม้จะร้องกัน 3 เพลง แต่รู้สึกได้รับการสัมผัสจากพระเจ้ามาก เยี่ยมจริงๆ
เรื่องต่อมา (รองสุดท้าย) คือเมื่อวาน (วันเสาร์) ได้ไป Night of Worship กับ Newsong ที่ AUA มา สถานที่ก็เล็กๆ เป็นกันเอง เหมาะกับการนมัสการมา รูปแบบก็เป็นคอนเสิร์ตผสมกับ Service ของโบสถ์ เป็นการนมัสการที่ดีที่สุดในรอบปี มีคนมาร้อยกว่าคน ทุกคนจดจ่อกับการนมัสการอย่างเต็มที่ เพลงที่ใช้มีเพลงอย่าง No One Like You ของ David Crowder Band, Let Everything That Has Breath ของ Matt Redman, In The Secret ของ Andy Park, Lord Reign In Me ของ Brenton Brown, Everyday ของ Hillsong และอีกหลายเพลง จริงๆ มีเพลงไทยด้วยเพลงหนึ่ง สงสัยจะแต่งเอง ก็พอไหวอยู่ งานแบ่งเป็นสองช่วง 4 ช่วง คือ คอนเสิร์ตช่วงแรก คำพยานของคนในโบสถ์ แบ่งปันพระคัมภีร์ และคอนเสิร์ตช่วงท้าย ผมชอบดนตรีนมัสการแบบนี้มาก รู้สึกอยากจะร้องเพลงไปเรื่อยๆ ไม่อยากหยุดเลย ดนตรีก็ถือว่าเตรียมมาได้ดีมาก เพลงก็เป็นเพลงที่ผมคุ้นเคยและชอบอยู่แล้ว สัมผัสพระเจ้าในทุกเพลง โดยรวมข้อบกพร่องมีน้อยมาก จนแทบจะไม่มีเลย
ผมว่านี่อาจจะเป็นวงนมัสการที่ดีที่สุดในประเทศเลยก็ได้ ลงตัวดีมาก ถ้าแบบว่ามีเวลาซ้อมอีกนิดจะ Perfect เลย เพราะได้ข่าวว่าซ้อมไป 2 ครั้งเอง
เรื่องสุดท้าย คอนเสิร์ต "กำลังใจ" ของ Lena Maria ที่ BRIDGE ที่เล่นไปวันนี้ (อาทิตย์) เป็นคอนเสิร์ตที่ mix เพลงหลายสไตล์ทั้ง Pop, Jazz, Gospel และ Classic ต้องบอกว่าเสียงของ Lena ฟังแล้วน้ำตาซึมจริงๆ โดยเฉพาะเพลงสรรเสริญพระเจ้า (Hymns) อย่าง How Great Thou Art ซึ่งเป็นเพลงโปรดอยู่แล้ว เธอร้อง ภาษาไทย ภาษาสวีดิช และภาษาอังกฤษ ขึ้นต้นด้วยภาษาไทย ผมน้ำตาซึมแบบไม่รู้ตัว ซาบซึ้งจริงๆ แถมยังร้องภาษาไทยได้ดีมากๆ ด้วย นอกจาก Lena แล้วยังมี บี พีระพัฒน์ เถรว่อง (อดีตนักร้องนำวงเครสเชนโด) มาร้องคู่อีกสองเพลง โดยเฉพาะเพลง Amazing Grace ที่ร้องในแบบ Classic ได้ดีมากๆ นี่ขนาด บี บอกว่าไม่ค่อยได้ร้องเพลงนี้เท่าไหร่ เธอปิดท้ายคอนเสิร์ตด้วยเพลง When I Fall in Love ซึ่งเธอบอกว่าเป็นเพลง Jazz อันดับหนึ่งในดวงใจ ก็ทำได้เยี่ยมมาก อาจจะดีกว่าต้นฉบับด้วยซ้ำไป ในส่วนของวงออเครสตาจาก ม.รังสิต ก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม แม้จะต้องเล่นเพลงหลากหลายสไตล์มาก รับคำชมไปเต็มๆ เช่นกัน
เป็นคอนเสิร์ตที่อยู่แล้วมีความสุข ดนตรีดี เสียงร้องสุดยอด แถมได้แรงบันดาลใจกลับไปอีกเพียบ ไม่น่าเชื่อว่าคนทีดูเหมือนพิการทางร่างกายจะมีศักยภาพทำอะไรได้มากกว่าคนที่ครบถ้วนทุกอย่างเสียอีก ผมไม่กล้าจะใช้คำว่าพิการกับ Lena ด้วยซ้ำ เพราะเธอพิเศษจริงๆ
จบความประทับใจตลอดสัปดาห์นี้ซะที พระเจ้าอาจจะมีอะไรเซอร์ไพร์ส์กับผมมากขึ้นกว่านี้ก็เป็นได้ในสัปดาห์ต่อๆ ไป
วันนี้อ่าน BLUE LIKE JAZZ ไปเกินครึ่งเล่มแล้ว พี่แจนแนะนำให้อ่าน เหมือนกับรู้ว่า มีความเหมือนบางอย่างระหว่างผมกับ Don Miller ยิ่งอ่านไปมากเท่าไหร่ก็เหมือนกับการค้นพบตัวเองมากขึ้น ทำให้รู้ว่าประสบการณ์ที่เรากำลังเจออยู่นี้ เราไม่ได้เจอคนเดียว มีคนเป็นล้านๆ คนทั่วโลกประสบกับมันอยู่ บางที เขาก็ไม่มีทางออกให้กับตัวเอง เหมือนที่ผมเองก็นึกว่าทางออกมันคงจะไม่มีแล้วล่ะ
การเป็นคริสเตียน ก็เหมือนการแต่งงาน เราต้องสละบางสิ่งบางอย่างที่เราเคยมี แต่มันไม่ใช่การสละตัวตนของเรา การแต่งงานเราต้องสละความเห็นแก่ตัวของเรา ซึ่งก็ยากมาก และไปสนใจคู่ของเรามากขึ้น เราต้องรักตัวเราเองน้อยเรา และรักอีกคนมากขึ้น
การเป็นคริสเตียนนั้น เราต้องละทิ้งบาปของเราผ่านการช่วยเหลือจากพระเยซู เราต้องมองตัวเองน้อยลง แต่กลับมองไปที่คนที่อ่อนแอกว่าเรา คนยากจน คนยากไร้ มีอยู่รอบตัวเรา
แต่ทั้งการแต่งงานและการเป็นคริสเตียนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน คือ เราไม่ได้เปลี่ยนในความเป็นตัวตนของเรา เราสามารถมีความคิดในแบบที่เราคิดได้ อยากทำให้สิ่งที่เราอยากจะทำได้ เพราะว่าพระเจ้าสร้างเรามาแบบนั้น การเป็นเหมือนพระเยซู ไม่ได้หมายความว่า ทุกคนจะต้องเป็นเหมือนๆ กัน ทำอะไรเหมือนๆ กันไปหมด เราสามารถแตกต่างได้ และเราก็ต้องยอมรับในความแตกต่างนั้นของคนอื่นด้วย
ในจุดๆ หนึ่ง ผมเคยเป็นคนที่รู้สึกสงสัยว่า ทำไมคนนั้นทำแบบนั้น ทำแบบนี้ เพราะอะไร มันจะดีหรือ ตอนนี้ผมรู้สึกว่า โอเค คุณจะเป็นแบบไหนก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ ถ้าคุณมีความสุขในสิ่งที่คุณเป็น ก็คงดีสำหรับเขาแล้ว แต่ผมเองก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือน และคงจะไปเหมือนเขาไม่ได้ ก็ต้องไปกันคนละทาง โดยที่ผมก็ยอมรับได้ในความแตกต่างนั้น แล้วผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากแล้วว่าใครจะคิดยังไงกับผม เราคงต้องเลือกทางเดินที่เรามีความสุขกับมัน แล้วสามารถใช้สิ่งที่เราเป็น สร้างสิ่งที่ดีให้เกิดขึ้นกับสังคม
ผมเชื่อว่า ยังไงความแตกต่างต้องมีต่อไป และเชื่อว่า เป้าหมายแต่ละคนยังคงคล้ายๆ กัน เพียงแต่เราทำกันคนละวิธี
แม้สิ่งที่ทำจะเหมือนกัน แต่คนละวิธี ผลมันก็ต้องแตกต่างกันแน่ ผมคง Convince เท่าที่จะทำได้ว่า วิธีของผมเป็นแบบนี้ คิดแบบนี้ ใครจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เขา เพราะทุกอย่างก็ต้องพิสูจน์ด้วยผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น
ถึงตอนนี้ก็รู้แล้วว่า ผมไม่ได้แปลกแยก ไม่ได้ผิด ที่เป็นแบบนี้ แค่เราไม่เหมือนคนอื่นเท่านั้น แต่เราไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว ยังมีคนอีกจำนวนมากที่รอการค้นพบตัวเอง และถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะช่วยคนอีกหลายๆ คนที่ไม่มีทางออก ให้สามารถเดินไปกับพระเจ้าได้ตลอดรอดฝั่งเช่นกัน
Recent Comments